Het verhaal dat ik zelf niet meer helemaal kon navertellen.

Toen ik zwanger was van Jens dacht ik natuurlijk na over de bevalling. Ik las erover, bereidde me voor en probeerde me een voorstelling te maken van hoe het zou zijn, terwijl ik tegelijkertijd ook wel wist dat een bevalling zich niet helemaal laat plannen. Waar ik eigenlijk nooit bij had stilgestaan, was hoeveel ik me er achteraf nog van zou herinneren.

Mijn vliezen braken en nog geen tien minuten later zat ik midden in een weeënstorm. Vanaf dat moment ging het snel en was ik vooral bezig met wat mijn lichaam op dat moment van me vroeg. Voor mijn gevoel was Jens er ineens. Natuurlijk wist ik achteraf dat ik was bevallen en kon ik vertellen hoe het begon en hoe het eindigde, maar van alles wat zich daartussen had afgespeeld wist ik veel minder.

In de dagen daarna stelde ik mijn partner allerlei vragen, las ik het verslag van de verloskundige en bekeek ik steeds opnieuw de paar foto’s die we hadden. Zo probeerde ik stukje voor stukje terug te halen wat er eigenlijk was gebeurd. Sommige dingen kon mijn partner me vertellen en andere dingen stonden in het verslag, maar er waren ook momenten waar gewoon geen beeld van was. Hoe hij tijdens de weeën bij me was geweest, hoe hij naar me keek en wat er om mij heen gebeurde terwijl ik zelf volledig bezig was met bevallen.

Bij mijn tweede bevalling voelde dat anders

Bij de geboorte van onze jongste zoon Luuk ging het opnieuw snel. Ik wilde eigenlijk poliklinisch bevallen, maar daar was uiteindelijk geen tijd meer voor en dus bleven we thuis. Toen eenmaal duidelijk was dat we niet meer naar het ziekenhuis zouden gaan, merkte ik dat ik me makkelijker kon ontspannen. Tussen de weeën door zat ik gewoon in mijn eigen omgeving en voor mijn gevoel was ik veel bewuster aanwezig bij wat er gebeurde.

Daardoor merkte ik achteraf hoeveel verschil er voor mij zat tussen die twee geboortes. Niet omdat de ene geboorte beter was dan de andere, maar omdat ik van Luuks geboorte zelf veel meer kon terughalen. Juist dat verschil maakte voor mij nog duidelijker wat ik van de geboorte van Jens miste.

Toen begon ik geboortefotografie anders te bekijken

Tijdens mijn eerste zwangerschap had ik weleens geboortefoto’s gezien. Ik vond ze mooi, maar dacht er verder eigenlijk niet zo over na en had zelf ook geen geboortefotograaf geboekt. Na mijn eigen bevallingen ging ik daar anders naar kijken. Niet omdat foto’s ervoor zorgen dat je ieder detail onthoudt of bepalen hoe je later op je bevalling terugkijkt, maar wel omdat ze kunnen laten zien wat er daadwerkelijk gebeurde op de momenten waarop je eigen aandacht ergens anders lag.

Dat hoeft helemaal niet alleen het moment te zijn waarop een baby wordt geboren. Juist de uren ervoor had ik zelf graag meer terug willen zien: mijn partner die naast me zat, wat er in de kamer gebeurde, hoe er naar mij werd gekeken en hoe we samen richting dat moment gingen. Het zijn misschien heel gewone dingen, maar juist daarvan had ik na de geboorte van Jens maar weinig beelden.

Mijn eigen ervaring is niet de enige reden waarom ik geboortefotograaf ben geworden, maar ze heeft wel veel bepaald in hoe ik nu naar een geboortereportage kijk. Als ik bij een geboorte ben, kijk ik daarom verder dan alleen naar het moment waarop een baby wordt geboren. Ik kijk naar de mensen in de kamer, naar de uren ervoor en naar wat er tussendoor gebeurt, zonder vooraf te kunnen weten welke foto later voor iemand belangrijk zal zijn.

Misschien is dat ook waarom ik zo graag fotografeer zoals het gebeurt. Zonder te vragen of iemand nog even anders wil gaan staan of een moment opnieuw te doen voor de foto. Wat er die dag gebeurt, is het verhaal dat ik wil bewaren.

De foto’s van Jens komen er niet meer bij

Van zijn geboorte hebben we de foto’s die er zijn en meer wordt het niet. Gelukkig zijn er wel beelden van de eerste dagen daarna en die bekijk ik nu, jaren later, nog steeds graag. Ze laten me zien hoe klein hij was, hoe die eerste dagen eruitzagen en brengen me terug naar een tijd waarvan ik lang niet ieder detail meer weet.

Misschien is dat uiteindelijk ook wat ik andere ouders met mijn werk wil geven. Niet de belofte dat je door foto’s alles zult onthouden en ook niet een bepaalde manier waarop je later op je geboorte moet terugkijken. Wel beelden van wat er werkelijk gebeurde, zodat je later kunt zien wat jij op dat moment misschien niet zag.

Persoonlijke herinnering

Waar het voor mij begon.

Van de geboorte zelf heb ik maar weinig beelden. Juist daarom ben ik zo blij met de foto’s die er wel zijn van de eerste dagen met Jens. Ze kunnen niet terughalen wat niet gefotografeerd is, maar ze bewaren wel een stukje van die tijd.