Even voorstellen
Hoi, ik ben Denise.
34 jaar jong (of oud, net hoe je het bekijkt), samen met Jarno en moeder van twee jongens. Ik ben geboren in Hoorn, in West-Friesland, en woon inmiddels met mijn gezin in Scherpenzeel. Echt een dorpsmeisje dus ook. Geef mij maar lekker de ruimte en veel buiten zijn; ik zie mezelf niet zo gauw in een grote stad wonen.
En ik ben fotograaf! Geboortefotografie is mijn specialisme, maar ik kom net zo graag voor een zwangerschap, een baby thuis, jullie gezin of een bruiloft. Ik vind het heerlijk om mensen te leren kennen en een stukje van hun leven mee te mogen maken. En dan thuiskomen en meteen even de foto’s bekijken. Even, ja. Dat duurt meestal langer dan ik van plan was.
Meer over mij
Achter de camera ben ik vooral gewoon Denise.
Bij ons thuis ligt altijd wel ergens een stapel was, wordt er vaak gevoetbald in de tuin en roept er meestal iemand: “Mama!”. Zelf ben ik ook graag bezig. Aan het wandelen, op het voetbalveld of bij de tennis.
Ik hou van gezelligheid en heb graag mensen om me heen. Een huis vol vrienden, iets lekkers op tafel en veel langer blijven zitten dan eigenlijk de bedoeling was: heerlijk. Ondertussen draait mijn hoofd meestal gewoon door. Ik kan een vrije zondag prima beginnen met het idee dat we helemaal niets hoeven en een half uur later toch bedenken dat ik nog even iets wil regelen, uitzoeken of alvast wil voorbereiden voor volgende week. Stilzitten kan ik best. Zolang mijn hoofd daar niet per se aan mee hoeft te doen.
Ik ben graag goed voorbereid en kan behoorlijk perfectionistisch zijn. Als ik iets doe, wil ik het ook goed doen. Soms handig, soms iets minder. Als ik ’s avonds in bed lig, kan ik een gesprek van die dag gerust nog eens afspelen en me ineens afvragen of ik niet iets te enthousiast was of weer veel te veel heb gekletst. Jarno is dan meestal degene die zegt: “Volgens mij valt het allemaal wel mee.”
Typisch Denise.
Mijn dag begint pas echt na
Koffie
Op zondag kijken we
Feyenoord
Als ik mijn hoofd leeg wil maken
Wandelen
Na het tennissen
Zelden meteen naar huis
De mooiste zomeravonden
Vrienden & de BBQ aan
Hier krijg ik meteen vakantiekriebels van
Palmbomen
Het liefst op tafel
Hollandse pot
Ondertussen in mijn hoofd
37 tabbladen open
Zo werk ik
Als ik straks bij jullie binnenstap…
Ik vind mijn werk dus echt ontzettend leuk. Nieuwe mensen leren kennen, ergens voor het eerst binnenstappen en nog niet precies weten hoe die ochtend, middag of hele dag eruit gaat zien. Want geen gezin is hetzelfde. Gelukkig maar.
Vooraf wil ik daarom graag een beetje weten bij wie ik terechtkom. Hoe zijn jullie kinderen? Waar worden jullie blij van? Wat doen jullie graag samen? En zijn er dingen waarvan je denkt: oeh, hoe gaat dat straks met een camera erbij?
Met dat in mijn achterhoofd ga ik aan de slag. Ik denk na over een plek die bij jullie past, verzamel ideeën en maak een moodboard. Niet om vervolgens een compleet draaiboek af te werken, maar omdat ik het fijn vind om voorbereid bij jullie binnen te stappen. En daarna zien we wel.
Want dat kind dat zich bij binnenkomst nog achter papa verstopt, kan me tien minuten later aan mijn hand meetrekken omdat ik echt even zijn kamer moet zien. Tijdens een newbornreportage is het ineens tijd voor een voeding. Op een bruiloft hoor ik achter me een enorme lach en blijkt daar iets veel leukers te gebeuren dan waar ik op stond te wachten. En bij een geboorte kan alles wat we vooraf bedacht hebben binnen een paar uur weer anders zijn.
Dus kijk ik vooral goed naar wat er voor mijn neus gebeurt. Soms help ik jullie een beetje op weg. Soms lig ik met de kinderen op de grond, loop ik een stukje met jullie mee of verplaats ik mezelf naar de andere kant van de kamer. En soms doe ik juist helemaal niets, omdat wat er gebeurt al goed is zoals het is.
Dat vind ik misschien wel het leukste: ik weet vooraf ongeveer waar ik naartoe ga en wat we gaan doen. Maar nooit precies wat ik mee naar huis neem. En juist daardoor blijft iedere reportage weer anders.
Hoe fotografie begon
Het begon met paarden. Heel veel paarden.
Ik was een jaar of twaalf toen ik steeds vaker met een camera rondliep. Als echt paardenmeisje hoefde ik voor modellen niet lang te zoeken: mijn paarden waren de klos. Uren kon ik ermee bezig zijn. Fotograferen, thuis alles bekijken, uitzoeken welke foto net beter was en de volgende keer weer iets anders proberen.
Op mijn zestiende begon ik aan de Fotovakschool in Amsterdam. Want als ik iets leuk vind, wil ik blijkbaar ook meteen weten hoe het precies werkt. Ik leerde er alles over techniek, compositie en licht, maar ergens onderweg ontdekte ik vooral dat ik mensen voor mijn camera eigenlijk nog leuker vond.
Bij mensen gebeurde namelijk altijd wel iets wat ik vooraf niet had kunnen bedenken. Een blik tussendoor, iemand die ineens keihard moet lachen of een kind dat halverwege iets totaal anders besluit te gaan doen. Ik merkte dat ik daar veel enthousiaster van werd dan van een foto waarop alles precies stond zoals ik het vooraf had bedacht. En ergens is dat nooit meer veranderd.
Natuurlijk weet ik inmiddels een stuk beter wat ik met een camera aan het doen ben dan toen ik twaalf was. Maar dat nieuwsgierige heb ik nog steeds. Kijken wat er gebeurt, kleine dingen opmerken en soms pas achteraf ontdekken dat juist dat ene moment tussendoor een van mijn favoriete foto’s is geworden.
Misschien vind ik daarom zoveel verschillende reportages leuk om te doen. Niet omdat ze op elkaar lijken, juist niet. Bij een geboorte kan ik uren wachten en verandert er daarna in een paar minuten alles. Met een gezin kan een middag alle kanten op gaan. En op een bruiloft gebeurt er op tien plekken tegelijk iets wat ik eigenlijk allemaal wil zien.