Mijn liefde voor fotografie begon al toen ik jong was. Mijn paarden waren mijn eerste modellen en met een camera in mijn hand was ik het liefst de hele dag buiten. Op mijn zestiende begon ik aan de Fotovakschool in Amsterdam, waar ik alles leerde over techniek, compositie en licht.

Maar hoe meer ik leerde, hoe duidelijker het werd dat niet de perfecte foto mij het meest raakt. Wat mij raakt, zijn verhalen. De spanning vlak voordat iets gebeurt. Een blik tussen twee mensen. De manier waarop het licht precies op het juiste moment een ruimte binnenvalt. De emoties die je niet kunt regisseren, maar die er gewoon zijn.

Ik merkte dat ik steeds minder bezig was met de vraag ‘hoe maak ik een mooie foto?’ en steeds vaker met ‘wat vertelt dit moment?’ Die nieuwsgierigheid is nooit meer weggegaan.

Nog steeds leer ik bij iedere reportage opnieuw. Niet alleen over fotografie, maar vooral over mensen. Ik train mezelf om te zien wat er gebeurt voordat iemand het zelf doorheeft. Om kleine gebaren op te merken. Om aan te voelen wanneer ik dichtbij kan zijn en wanneer ik juist een stap terug mag doen.

En juist daarom voelde geboortefotografie voor mij vanaf het begin als een vanzelfsprekende keuze. Nergens komen een echt verhaal en pure emotie zo samen als tijdens een geboorte. Alles gebeurt in het moment. Er is niets te regisseren en niets over te doen.

Het is de oerkracht van een vrouw, de overgave, de angst, de onzekerheid, de vermoeidheid, maar vooral ook die enorme blijdschap, trots en opluchting wanneer alles goed is gegaan en ouders hun kindje voor het eerst in hun armen hebben. En eerlijk? Ik hou het daarbij nog steeds niet altijd droog.