Hoi, ik ben Denise Moeder, fotograaf en dol op de gewone momenten
Ik ben Denise. Samen met mijn grote liefde Jarno en onze twee jongens woon ik in Scherpenzeel. Bij ons thuis is het gezellig, levendig en soms ook gewoon één grote chaos. En eerlijk? Ik zou het niet anders willen.
Ik word gelukkig van heel gewone dingen. Een kop koffie in de ochtendzon terwijl de jongens buiten spelen. Een zomeravond met vrienden en de barbecue aan. Een potje tennis, waarna we steevast nog even blijven hangen voor een drankje. En ja… zelfs van een opgevouwen wasmand kan ik oprecht blij worden.
Mijn hoofd staat eigenlijk altijd aan. Als ik ’s avonds in bed lig, speel ik gesprekken van die dag gerust nog een keer af. Dan vraag ik me ineens af of ik niet iets te enthousiast was of misschien net iets te veel heb gekletst. Gelukkig is Jarno er dan meestal als eerste bij om te zeggen: “Volgens mij valt dat allemaal wel mee.”
Ik ben niet zo van de perfecte plaatjes. Misschien ook omdat mijn eigen leven dat helemaal niet is. Er ligt altijd wel ergens een stapel was, er wordt gevoetbald in de tuin en meestal roept er wel iemand: “Mama!”. Juist dat vind ik mooi. Omdat ik weet hoe snel dit soort momenten weer voorbij zijn.
Misschien is dat wel waarom ik zo graag fotografeer. Niet omdat er altijd iets groots hoeft te gebeuren, maar omdat juist die gewone momenten later zo waardevol blijken te zijn.
Als ik na een reportage naar huis rijd, hoop ik eigenlijk maar op één ding: dat jullie het gevoel hebben dat jullie gewoon een hele fijne tijd samen hebben gehad. Dat ik er was, maar niet echt opviel. En dat de foto’s jullie later weer even terugbrengen naar precies dat moment.
Hoe ik hier ben gekomen VAN PAARDEN VOOR MIJN LENS TOT GEBOORTES DIE ME NOG STEEDS RAKEN
Mijn liefde voor fotografie begon al toen ik jong was. Mijn paarden waren mijn eerste modellen en met een camera in mijn hand was ik het liefst de hele dag buiten. Op mijn zestiende begon ik aan de Fotovakschool in Amsterdam, waar ik alles leerde over techniek, compositie en licht.
Maar hoe meer ik leerde, hoe duidelijker het werd dat niet de perfecte foto mij het meest raakt. Wat mij raakt, zijn verhalen. De spanning vlak voordat iets gebeurt. Een blik tussen twee mensen. De manier waarop het licht precies op het juiste moment een ruimte binnenvalt. De emoties die je niet kunt regisseren, maar die er gewoon zijn.
Ik merkte dat ik steeds minder bezig was met de vraag ‘hoe maak ik een mooie foto?’ en steeds vaker met ‘wat vertelt dit moment?’ Die nieuwsgierigheid is nooit meer weggegaan.
Nog steeds leer ik bij iedere reportage opnieuw. Niet alleen over fotografie, maar vooral over mensen. Ik train mezelf om te zien wat er gebeurt voordat iemand het zelf doorheeft. Om kleine gebaren op te merken. Om aan te voelen wanneer ik dichtbij kan zijn en wanneer ik juist een stap terug mag doen.
En juist daarom voelde geboortefotografie voor mij vanaf het begin als een vanzelfsprekende keuze. Nergens komen een echt verhaal en pure emotie zo samen als tijdens een geboorte. Alles gebeurt in het moment. Er is niets te regisseren en niets over te doen.
Het is de oerkracht van een vrouw, de overgave, de angst, de onzekerheid, de vermoeidheid, maar vooral ook die enorme blijdschap, trots en opluchting wanneer alles goed is gegaan en ouders hun kindje voor het eerst in hun armen hebben. En eerlijk? Ik hou het daarbij nog steeds niet altijd droog.
Een paar kleine feitjes OVER MIJ EN MIJN WERK
Een kijkje in mijn leven
Naast fotograaf ben ik ook…
