Ik dacht echt: de dag waarop je kind wordt geboren, vergeet je toch nooit.
En nee, die dag vergeet je niet. Maar hoe het precies ging? Dat is iets anders.
Mijn eigen bevallingen gingen snel. En met snel bedoel ik: heel snel. Mijn lijf deed het werk, maar mijn hoofd was er niet meer bij. Ik weet nog dat het intens was, maar hoe ik daar lag? Hoe mijn man naar mij keek en mijn hand vasthield? Hoe de ruimte om ons heen was? Hoe klein ons kindje was in die eerste minuten? Dat weet ik niet meer goed. Pas later merkte ik hoeveel van die kleine momenten ik eigenlijk had gemist.
Tijdens een bevalling zit je zo in je eigen bubbel. Je bent bezig met weeën opvangen, ademen, doorgaan. Alles in je lijf staat aan. Je partner is bezig met jou. En ondertussen gebeurt er van alles.
Er zijn momenten waarop je denkt: dit kan ik niet meer. Dit is te veel. En toch ga je door. Niet omdat je stoer bent, maar omdat je lijf het overneemt, omdat er geen andere optie is.
Terwijl jij volledig in die bubbel zit, gebeurt er om je heen van alles. Je partner die je hand vasthoudt. De verloskundige die je net dat beetje vertrouwen geeft om weer verder te gaan. Misschien een grote broer of zus die nieuwsgierig om de hoek komt kijken. Of die eerste blik wanneer jullie je kindje ontmoeten.
Op dat moment krijg je daar vaak maar weinig van mee. En een paar weken later, als het leven weer wat rustiger wordt en jullie wennen aan jullie nieuwe ritme, merk je hoe snel juist die kleine details vervagen. Of misschien heb je ze nooit echt bewust gezien.
Juist daarom leg ik geboortes vast. Niet alleen de geboorte zelf, maar het hele verhaal. De momenten die jullie bewust beleven en de momenten die ongemerkt aan jullie voorbijgaan. Zodat je later niet alleen weet dat jullie kindje werd geboren, maar ook hoe het voelde en wie er om jullie heen stond op het moment dat jullie gezin voorgoed veranderde.
Misschien denk je hier niet meteen aan
Laat ik eerlijk zijn: een geboortefotograaf is niet iets waar de meeste mensen meteen aan denken zodra ze een positieve zwangerschapstest in handen hebben.
Het is geen standaardkeuze. En vaak komt die vraag pas later, of soms ook helemaal niet. Totdat je er met iemand over praat, of een keer beelden ziet en denkt: oh… wacht even.
Want we regelen van alles rondom een baby. De praktische dingen, de spullen die je nodig hebt. Maar dit zit daar een beetje tussenin. Je hebt het niet nodig om je kindje op de wereld te zetten, of om er na de geboorte voor te kunnen zorgen.
Alleen, als het moment voorbij is, is het ook echt voorbij. Je kunt het niet opnieuw doen. Niet nog een keer kijken hoe het ging. Niet terug naar dat begin, zoals het was. En juist daarom kiezen sommige mensen hier wel voor.
Niet omdat het erbij “hoort”. Maar omdat ze voelen: dit willen we later terug kunnen zien. Hoe jullie samen waren, hoe het begon.
