Het verhaal dat ik zelf niet meer helemaal kon navertellen

Als je zwanger bent, denk je vaak na over de bevalling. Je leest erover, volgt misschien een zwangerschapscursus en praat met andere moeders. Je bereidt je voor op wat komen gaat, terwijl je tegelijkertijd weet dat een bevalling zich nooit helemaal laat voorspellen.

Toch had ik me op één ding niet voorbereid: dat ik me er achteraf zo weinig van zou herinneren.

Mijn eerste bevalling begon met het breken van mijn vliezen. Nog geen tien minuten later zat ik midden in een weeënstorm. Mijn lichaam nam het volledig over en mijn hoofd leek uit te schakelen. Voor ik het wist, lag mijn zoon Jens in mijn armen. Ik wist dat er iets heel bijzonders was gebeurd, maar tegelijkertijd voelde het alsof ik een groot deel van de geboorte had gemist.

In de dagen daarna probeerde ik de puzzel weer compleet te maken. Ik las het verslag van de verloskundige, stelde mijn partner allerlei vragen en keek steeds opnieuw naar de paar foto’s die we hadden. Maar hoe vaak ik dat ook deed, het voelde alsof ik luisterde naar het verhaal van iemand anders. Ik wist dat het was gebeurd, maar ik kon het zelf niet meer helemaal terughalen.

Achteraf realiseerde ik me dat ik vooral beelden miste van alles wat voor die eerste ontmoeting gebeurde. Hoe mijn partner me had gesteund tijdens de weeënstorm. Hoe hij naar me keek. Hoe de sfeer in de kamer was. De kleine momenten die samen het verhaal van onze zoon vormden, maar die voor mij voorgoed waren vervaagd.

Pas achteraf begreep ik de waarde van geboortefotografie

Tijdens mijn zwangerschap had ik weleens geboortefoto’s voorbij zien komen op Instagram. Ik vond ze mooi, maar eerlijk gezegd dacht ik dat zoiets niets voor mij was. Pas na mijn eigen bevalling begon ik te begrijpen waarom ouders ervoor kiezen om een geboorte vast te laten leggen. Niet omdat iedere foto perfect moet zijn, maar omdat een geboorte zo intens is dat je simpelweg niet alles bewust meemaakt.

Dat besef kreeg nog meer betekenis bij de geboorte van onze jongste zoon, Luuk. Ook die bevalling ging snel, maar dit keer voelde alles anders. We bleven thuis, er kwamen geen onbekende mensen binnen en tussen de weeën door kon ik veel beter ontspannen. Daardoor was ik veel bewuster aanwezig. Juist dat verschil liet me zien hoeveel ik tijdens mijn eerste bevalling had gemist. Niet omdat die minder mooi was, maar omdat mijn herinneringen eraan zo onvolledig waren.

Waarom ik uiteindelijk geboortefotograaf ben geworden

Misschien is dat wel de reden waarom ik uiteindelijk geboortefotograaf ben geworden. Niet omdat ik zo graag geboortes wilde fotograferen, maar omdat ik weet hoe het voelt als een deel van je eigen verhaal ontbreekt.

Wanneer ik nu een geboorte mag vastleggen, denk ik daar nog regelmatig aan. Ik zie hoe ouders volledig opgaan in het moment. Hoe een moeder zich overgeeft aan haar lichaam, hoe een partner alles om zich heen vergeet en hoe een geboorte zich ontvouwt zonder dat iemand bezig is met later. Precies daarom maak ik die foto’s.

Niet om een perfecte reportage te maken, maar om ouders later iets terug te kunnen geven wat ze op dat moment zelf misschien niet hebben gezien. De blik van hun partner. De steun van de verloskundige. De stilte tussen twee weeën. Of juist dat ene kleine moment waarvan ze later zeggen: “Ik wist niet eens dat dit er was.”

Een verhaal dat bewaard mag blijven

Ik kan de geboorte van Jens niet opnieuw beleven. Die foto’s komen er nooit meer.

Maar iedere keer dat ik een geboorte mag vastleggen, hoop ik dat een ander gezin later wel het hele verhaal terug kan zien. Niet alleen hoe hun kindje werd geboren, maar ook hoe ze daar samen naartoe leefden.

Want een geboorte beleef je maar één keer. En juist daarom verdient dat verhaal het om bewaard te blijven.