Je hoeft niet te weten hoe je voor de camera moet staan

Aan het begin van een reportage nemen we eerst even de tijd. We lopen een stukje, praten wat en zoeken samen de eerste plek op. Ondertussen vertel ik jullie waar je kunt gaan staan of wat fijn werkt in het licht.

Je hoeft dus niet thuis alvast te bedenken welke houding mooi is of poses te oefenen. Dat is juist een deel van mijn werk. Ik kijk naar het licht, naar hoe jullie samen bewegen en naar wat er op dat moment nodig is om jullie op je gemak te laten voelen.

Soms geef ik een heel concrete aanwijzing. Een andere keer is het genoeg om jullie wat dichter bij elkaar te zetten en daarna juist weer ruimte te geven.

We beginnen gewoon ergens

De eerste foto’s hoeven niet meteen de foto’s te zijn. Ik gebruik dat begin ook om jullie een beetje te leren kennen. Wie zoekt vanzelf de hand van de ander? Wie maakt de grapjes? Wie vindt een kleine aanwijzing prettig en wie beweegt eigenlijk al heel natuurlijk zodra we eenmaal bezig zijn?

Daardoor hoeft een reportage niet te beginnen met een perfecte houding. We beginnen gewoon ergens. Misschien laat ik jullie naast elkaar staan, vraag ik je om iets dichter tegen je partner aan te kruipen of lopen we eerst een stukje. En terwijl we bezig zijn, merk je meestal vanzelf dat je steeds minder nadenkt over de camera.

Ik laat jullie liever iets doen dan alleen maar poseren

Tijdens mijn reportages werk ik daarom veel met kleine aanwijzingen en opdrachtjes. Niet om ieder beeld vooraf precies vast te leggen, maar juist om iets te laten ontstaan waarop jullie kunnen reageren.

Ik kan jullie bijvoorbeeld een stukje laten lopen, vragen om dicht bij elkaar te gaan staan of iets tegen elkaar te zeggen. Bij een gezin ontstaat er vaak al genoeg zodra jullie samen met de kinderen bewegen, iemand wordt opgetild of jullie even bij elkaar gaan zitten.

Tijdens een zwangerschapsreportage is het vaak wat rustiger. Dan help ik bijvoorbeeld met je houding, laat ik jullie samen lopen of zoek ik een plek waar jullie even dicht bij elkaar kunnen staan.

Het doel is steeds hetzelfde: jullie hoeven niet voortdurend bezig te zijn met hoe je op de foto staat. Ik geef genoeg richting om je op weg te helpen en laat daarna ruimte voor wat er tussen jullie gebeurt.

Je hoeft niet steeds naar mijn camera te kijken

Dat is voor veel mensen fijn om vooraf te weten. Tijdens een reportage hoef je namelijk helemaal niet voortdurend naar mij te kijken.

Veel liever zie ik jullie aandacht bij elkaar. Hoe je naar je kind kijkt. Hoe je partner even een arm om je heen slaat. Een gesprek tussendoor, een lach die niet voor de camera bedoeld was of een kind dat ineens besluit dat het ergens anders veel interessanter is.

Natuurlijk maak ik ook een paar beelden waarop jullie wel mijn kant op kijken. Zeker tijdens een gezinsreportage vind ik het fijn als er ook een foto tussen zit waarop jullie allemaal herkenbaar samen staan. Maar daarna mag die aandacht weer terug naar elkaar. Juist daar zitten vaak de beelden tussen die later het meest als jullie voelen.

Ik kijk ondertussen naar de dingen waar jij niet op hoeft te letten

Terwijl jullie samen bezig zijn, kijk ik natuurlijk wel heel bewust naar wat er voor mijn camera gebeurt. Naar het licht, de compositie, jullie houding en de hoek van waaruit ik fotografeer.

Als een kleine verandering fijner werkt, dan zeg ik dat. Misschien vraag ik je om iets te draaien, een stapje te verplaatsen of net anders te gaan zitten. Je hoeft dus niet zelf voortdurend te controleren of alles goed staat.

Heb je vooraf iets waar je graag rekening mee wilt houden? Vertel het me gerust. Misschien voel je je prettiger vanaf een bepaalde kant of is er iets waarvan je weet dat je er op foto’s snel op let. Als ik dat weet, kan ik daar tijdens het fotograferen rekening mee houden zonder dat het steeds onderwerp van gesprek hoeft te zijn.

Met kinderen ontstaat er vanzelf beweging

Bij een gezinsreportage duurt het meestal niet lang voordat de kinderen hun eigen plan trekken. En eigenlijk helpt dat juist. Misschien wil je peuter opgetild worden, komt je oudste ineens tussendoor rennen of besluit iemand dat op papa’s rug zitten een veel beter idee is dan blijven staan waar ik jullie net had neergezet.

Ik probeer dat niet voortdurend terug te brengen naar een vaste pose. Als je kind bij je wil zijn, pak je hem op. Als jullie samen ergens om moeten lachen, laat ik dat gebeuren. Ik beweeg mee en kijk hoe ik het mooi kan vastleggen. Daardoor ben je op een gegeven moment vooral met elkaar bezig en veel minder met mij.

Ook bij een newbornreportage hoef je niet te kunnen poseren

Hetzelfde geldt wanneer ik bij jullie thuis kom voor een newbornreportage. Je hoeft niet te weten hoe je je baby precies moet vasthouden voor een mooie foto of waar je samen op het bed moet gaan zitten. Ik kijk naar het licht, help jullie een fijne plek te vinden en geef kleine aanwijzingen als dat nodig is.

En ondertussen volgen we vooral jullie baby. Is het tijd voor een voeding, moet er een luier verschoond worden of heeft jullie kindje gewoon even behoefte aan rust, dan is daar alle ruimte voor.

Na een tijdje voelt de camera een stuk minder belangrijk

Dat is eigenlijk waar ik tijdens iedere reportage naartoe werk. Niet naar het moment waarop jullie ineens precies weten hoe je moet poseren, maar naar het moment waarop dat helemaal niet meer zo belangrijk voelt.

Je bent aan het wandelen met je partner. Je kind vraagt je aandacht. Jullie praten tussendoor over iets wat niets met de reportage te maken heeft. En ik fotografeer ondertussen verder. Soms merk je pas achteraf dat je al een tijdje niet meer hebt nagedacht over wat je met je handen moest doen of waar je moest kijken.