Kinderen hoeven niet stil te zitten voor mooie foto’s samen

Een vraag die ik regelmatig krijg voordat we afspreken: wat als mijn kinderen niet stil willen zitten? Of niet naar de camera willen kijken? Of eerst even moeten wennen?

Dan denk ik vooral: helemaal goed. Ik verwacht niet dat kinderen een uur lang uitvoeren wat ik bedenk. Ik wil juist graag ontdekken wie ze zijn, waar ze enthousiast van worden en wat ervoor zorgt dat ze vergeten dat ik met een camera bij jullie ben.

Een reportage hoeft niet om stilzitten te draaien

Tijdens een gezinsreportage lopen we een stukje, wordt er geknuffeld, gerend en onderweg van alles ontdekt. Tussendoor geef ik kleine aanwijzingen of zet ik iets in gang, maar daarna kijk ik vooral wat er tussen jullie gebeurt.

Soms vraag ik de kinderen om naar papa te rennen. Misschien gaan we kijken wie het snelst bij mama is, zoeken we samen iets of laat ik jullie even dicht bij elkaar komen.

En vaak gebeurt juist daarna iets waar ik helemaal geen opdracht voor hoef te geven. Een hand wordt vanzelf vastgepakt. Een kind wil iets laten zien wat het onderweg gevonden heeft. Er wordt gelachen om een grapje dat ik niet eens gehoord heb.

Dat zijn voor mij geen momenten tussen de foto’s door. Dat zijn juist de foto’s waar ik naar op zoek ben.

Jullie hoeven de reportage niet voor mij te regisseren

Als ouder voel je misschien automatisch de neiging om te helpen. Even iedereen bij elkaar roepen, vragen of ze naar mij willen kijken of ervoor zorgen dat ze doen wat ik net vroeg.

Maar tijdens een reportage mag je dat stukje juist een beetje bij mij laten. Als ik iets van de kinderen nodig heb, probeer ik hun aandacht zelf te krijgen. Werkt mijn eerste idee niet? Dan verzin ik iets anders.

Ik heb veel liever dat jouw aandacht bij je kinderen ligt. Pak ze vast, lach met ze mee, luister naar het verhaal dat ze je ineens móéten vertellen of ren gewoon een stukje met ze mee.

Zo hoef jij niet tegelijkertijd ouder, model én assistent van de fotograaf te zijn. Je mag gewoon onderdeel zijn van wat er gebeurt.

Sommige kinderen willen eerst even kijken

Het ene kind vertelt me bij aankomst meteen van alles. Een ander blijft liever nog even dicht bij papa of mama en kijkt eerst rustig wie ik ben. Allebei is helemaal prima.

Bij een kind dat wat meer tijd nodig heeft, begin ik gewoon rustig. We lopen een stukje, ik praat met jullie en hoef echt niet meteen met mijn camera dichtbij te komen.

Vaak komt de nieuwsgierigheid vanzelf. Er wordt onderweg iets gevonden, papa maakt een grapje of een broer of zus rent vooruit. De aandacht verschuift en ondertussen maak ik mijn foto’s.

En blijft je kind de hele reportage wat rustiger? Dan hoeft daar niets aan veranderd te worden. Ook dat hoort bij wie je kind nu is.

En anderen willen juist het liefst op ontdekking

Er zijn natuurlijk ook kinderen die bij aankomst het liefst meteen willen weten waar ze naartoe kunnen rennen, wat er achter dat paadje ligt en of er in die ene boom geklommen mag worden.

Die energie probeer ik niet weg te halen. We gebruiken hem juist. We rennen naar papa, lopen door het hoge gras, doen een klein wedstrijdje of gaan samen iets zoeken.

Daarom kies ik voor gezinsreportages buiten ook graag plekken waar kinderen de ruimte hebben om te bewegen en te ontdekken.

En tussen al die beweging ontstaan vanzelf weer rustige momenten. Misschien wil je kind na het rennen even gedragen worden, kruipt het dicht tegen je aan of krijgt papa ineens twee armen stevig om zijn nek. Dan hoef ik weinig meer te zeggen.

Er mag ook gewoon even een pauze zijn

Kinderen hoeven tijdens een reportage niet voortdurend iets te doen. Soms is het fijn om even iets te drinken, een snack te eten, gedragen te worden of gewoon een moment bij papa of mama te zitten.

Daar is ruimte voor. We hoeven niet iedere minuut te vullen met een opdracht of een nieuwe plek. En juist tijdens zo’n klein rustmoment gebeurt er vaak iets heel natuurlijks. Een kind kruipt tegen je aan, jullie praten even samen of er komt ineens weer nieuwe energie om verder te gaan.

En ja, die foto waarop iedereen samen kijkt maak ik ook

Natuurlijk vind ik het ook mooi om een foto te maken waarop jullie allemaal samen zijn en even mijn kant op kijken. Die hoort er voor mij zeker bij.

Maar daarnaast wil ik ook de foto waarop je kind dubbel ligt om iets wat papa doet. De kleine hand die tijdens het lopen vanzelf de jouwe zoekt. Een broer die zijn zus stevig knuffelt. Of je peuter die na een tijdje wandelen met zijn hoofd op je schouder belandt. Juist de combinatie daarvan vertelt zoveel meer over jullie gezin dan één perfect moment ooit zou kunnen.

Ook thuis hoeft niet iedereen klaar te zitten voor de foto

Dat geldt trouwens net zo goed wanneer ik bij jullie thuis fotografeer. Tijdens een newbornreportage draait de aandacht natuurlijk veel om jullie baby, maar een grote broer of zus hoeft daarom niet ineens een hele reportage naast de baby te blijven zitten.

Misschien komt je peuter even kijken, wil hij de baby een kus geven en is hij daarna alweer onderweg naar zijn speelgoed. Dan beweeg ik daarin mee. We kunnen later altijd opnieuw kijken of er vanzelf weer een moment ontstaat waarop iedereen bij elkaar is.

Juist thuis is dat heel fijn. Jullie kind is in een bekende omgeving, kan tussendoor even iets anders doen en hoeft niet voortdurend bezig te zijn met het feit dat er foto’s gemaakt worden.

Hoe vertel je kinderen vooraf dat jullie foto’s gaan maken?

Houd het vooral klein en gezellig. Vertel dat jullie samen foto’s gaan maken en dat ik een stukje met jullie meeloop terwijl jullie wandelen, spelen en samen zijn. Oefenen op lachen of vooraf uitleggen wat ze allemaal precies moeten doen is niet nodig. Ze mogen gewoon komen zoals ze zijn.

Voor jonge kinderen is iets te drinken en een snack altijd fijn om bij je te hebben. En is er een knuffel die op dit moment overal mee naartoe gaat? Neem die vooral mee. Misschien staat die knuffel straks op een paar foto’s. En juist dat kan over een paar jaar zo’n mooi stukje van deze tijd blijken te zijn.

Ik leer jullie kinderen graag een beetje kennen

Vertel me vooraf gerust iets over jullie kinderen. Wie graag vooroploopt, wie eerst even de kat uit de boom kijkt, waar ze enthousiast van worden of wat op dit moment helemaal hun ding is.

Dat helpt mij om tijdens de reportage makkelijker bij ze aan te sluiten. En de rest ontdekken we vanzelf. Misschien krijg ik onderweg een heel verhaal te horen, moet ik iets bewonderen of wil iemand precies weten wat er op het schermpje van mijn camera staat.

Daar hebben we de tijd voor. Jullie kinderen hoeven voor mijn camera niet ineens anders te worden. Ik wil juist graag vastleggen wie ze nu zijn en hoe jullie samen zijn.