Jouw geboortefotograaf
Hoi, ik ben Denise!
Ik woon in Scherpenzeel, samen met mijn grote liefde Jarno en onze twee jongens: Jens (4) en Luuk (1). Bij ons thuis is het zelden stil. Er wordt gestoeid, gekletst, gehuild, gelachen. Gewoon leven. En ik hou daarvan.
Mijn roots liggen in een klein dorp in West-Friesland. Dat nuchtere plattelandsmeisje zit nog steeds in mij. Met beide benen op de grond en als het moet gewoon in de modder. Ik word gelukkig van een warme kop koffie, een lange wandeling buiten of een potje tennis. Wakker maken mag je mij voor carpaccio. En natuurlijk voor een geboorte!
Mijn liefde voor fotografie begon tussen de weilanden en bloemkolen. Eerst stonden mijn paarden model, maar tijdens mijn opleiding aan de Fotovakschool merkte ik al snel dat ik niet gelukkig werd van perfecte plaatjes. Wat mij raakt, zijn momenten die je niet kunt plannen. Een blik., een hand op een rug, iets kleins dat ineens alles zegt.
Sinds ik zelf moeder ben, voelt mijn werk nog persoonlijker. Zwanger zijn vond ik niet alleen maar mooi. Moeder worden bracht ook onzekerheid met zich mee. En eerlijk? Soms ook chaos. Ik weet nog hoe ik dacht: kan ik dit wel? Doe ik het goed? Waarom voelt het soms zo overweldigend?
Juist daardoor weet ik hoe belangrijk het is dat je je veilig voelt bij degene die bij je bevalling aanwezig is.
Ik wil niet alleen de fotograaf zijn die “mooie beelden” maakt. Ik wil beelden maken die je raken. Keer op keer. Die je terugbrengen naar dat moment. Maar bovenal wil ik iemand zijn waarbij je denkt: fijn dat zij er is.
Naast geboortefotograaf ben ik ook…
.… verslaafd aan koffie. Het liefst een latte met karamelsiroop, maar ook ik moet aan de lijn denken.
… nog 3 dagen in loondienst bij Deij Hijstechniek waar ik de adminstratie & marketing verzorg.
… al jaren fan van GTST, ik kijk het nog steeds iedere avond.
…een echt paardenmeisje. Al bijna twintig jaar heb ik mijn twee eigen paarden (die inmiddels met pensioen zijn).
… dol op sport. Ik heb jarenlang gevoetbald, tennis graag en word gelukkig van een rondje hardlopen.
… groot supporter van Feyenoord. De Kuip voelt altijd een beetje als thuiskomen.
… gek op muziek. Het hele dag heb ik het liefst muziek op staan,
… altijd in voor lekkere eten, chocolade of een lekkere cocktail (alleen als ik niet op wacht sta uiteraard)
Zo zien gezinnen mij
Als ik achteraf vraag hoe ze het hebben ervaren, hoor ik vaak ongeveer hetzelfde.
Dat ik er gewoon was, dat het vertrouwd voelde.
Dat ik rustig bleef, ook als het even spannend werd.
Dat ik dingen zag die zij zelf niet eens doorhadden.
En dat ze eigenlijk geen moment hebben getwijfeld of het goed zat.
Dat vind ik misschien nog wel het mooiste om te horen.
Mijn reis als geboortefotograaf
Ik kreeg mijn eerste camera toen ik twaalf was. Zo’n grote spiegelreflex waar ik me ineens heel professioneel mee voelde. In het begin moesten vooral mijn paarden eraan geloven. Die stonden geduldig model terwijl ik van alles uitprobeerde.
Maar wat ik toen nog niet wist, was dat ik eigenlijk niet zo geïnteresseerd was in perfecte foto’s. Mijn kracht zat in het vertellen van een verhaal. In het vangen van emoties. In details die zoveel zeggen. Tijdens mijn opleiding aan de Fotovakschool verloor ik dat gevoel een beetje. Het werd een focus op techniek, verplichtingen en presteren. En ergens onderweg raakte ik het plezier kwijt.
Tot ik zelf moeder werd.
De bevalling van Jens ging zó snel en intens dat ik later echt dacht: wat is hier allemaal gebeurd? Toen ik mijn baringsverslag las en de paar foto’s terugzag die er waren, herkende ik mezelf bijna niet. Zoveel details waren gewoon… weg.
Bij Luuk was het anders. Thuis, rustiger. Ik voelde me bewuster aanwezig. Maar ook toen merkte ik achteraf dat ik het geheel miste. De sfeer. De kleine dingen. De momenten tussen de momenten.
En toen wist ik: dit wil ik andere vrouwen wel geven. Niet alleen “mooie beelden”. Maar herinneringen, overzicht, iets om op terug te vallen als je hoofd het even niet meer precies weet.
In april 2025 schreef ik me, na jaren twijfelen, officieel in bij de Kamer van Koophandel. Dat voelde spannend. Maar ook als een duidelijke keuze: dit is wat ik wil doen. Vanaf dat moment ben ik er vol voor gegaan. Ik sloot me aan bij Samen Geboortefotografen, volgde een intensief workshopweekend en deed de online cursus geboortefotografie van Cindy Willems. In december sloot ik me aan bij DuPho, de beroepsorganisatie voor professionele beeldmakers in Nederland, en in januari volgde ik een speciale OK-training in het Diakonessenhuis, waardoor ik nu ook op de operatiekamer mag fotograferen. Dat vind ik bijzonder, juist omdat daar vaak zoveel tegelijk gebeurt.
Niet omdat het moet. Maar omdat ik dit werk serieus neem. Omdat ik wil blijven leren. Blijven verdiepen. Zodat ik jullie verhaal zo zorgvuldig mogelijk kan vastleggen.
Ik geloof dat een geboorte meer verdient dan een vage herinnering.
Dit moment verdient het om vastgelegd te worden, omdat het rauw, echt en onvervangbaar is.
Ik ben er niet om het mooier te maken dan het was.
Ik ben er om het vast te leggen zoals het was.
Zodat jij later niet hoeft te gissen, maar kunt terugzien.
4
geboortes vastgelegd
3
jongetjes
2
meisjes
1
tweeling
Ik ben jullie geboortefotograaf als…
…je iemand zoekt die rustig blijft wanneer het spannend wordt.
…je je niet beoordeeld wilt voelen, maar gewoon jezelf wilt kunnen zijn.
…je iemand bij je wilt die niet alleen foto’s maakt, maar echt onderdeel is van jullie geboorteteam.
Herken je jezelf hierin?
Dan kom ik graag bij jullie langs voor een kennismaking. We praten over hoe het met je gaat, wat je verwacht en wat je misschien spannend vindt. Ik vertel hoe ik werk en jullie mogen alles vragen.
Voelt het goed? Dan sta ik straks naast jullie. Om jullie verhaal vast te leggen zoals het was en zoals het voor jullie voelde.