Ons huis is niet fotogeniek genoeg voor een fotoshoot

Er liggen hydrofiele doeken op plekken waarvan niemand meer precies weet hoe ze daar terecht zijn gekomen, naast het bed staat waarschijnlijk nog iets van de nacht ervoor en de box heeft in één klap een verrassend groot deel van de woonkamer opgeëist. Op de babykamer staan spullen waarvan je tijdens de zwangerschap nog dacht dat ze allemaal keurig een vaste plek zouden krijgen.

Dat is ook precies waarom ik graag bij jullie thuis fotografeer.

Ik hoef namelijk niet te doen alsof jullie op dat moment ergens anders wonen. Ik kijk bij binnenkomst eerst even rond, zoek waar het licht mooi naar binnen valt en zie vaak al vrij snel welke plekken we kunnen gebruiken. Soms is dat de babykamer die jullie maandenlang met aandacht hebben klaargemaakt, maar net zo vaak eindigen we vooral op jullie bed omdat daar het mooiste licht valt en iedereen er makkelijk bij kan kruipen.

En ja, dan schuif ik heus weleens een wasmand aan de kant. Die hoeft niet per se voor het nageslacht bewaard te blijven.

Ik kijk anders naar jullie huis dan jullie zelf

Wanneer je iedere dag in hetzelfde huis rondloopt, zie je vooral de dingen waar je zelf nog iets mee wilt. Die muur die ooit nog een andere kleur moet krijgen. De kast die eigenlijk te groot is voor de kamer. Het nachtkastje dat nog steeds een tijdelijke oplossing is, terwijl het er inmiddels al drie jaar staat.

Wanneer ik binnenkom, kijk ik daar heel anders naar. Mijn aandacht gaat eerst naar het licht. Waar zitten de ramen? Hoe valt het licht in de slaapkamer? Wat gebeurt er als de gordijnen helemaal open gaan? Is er een rustige hoek waar jullie fijn bij elkaar kunnen zitten?

Soms zie ik bij binnenkomst al een plek waarvan een gezin zelf helemaal niet had gedacht dat we daar foto’s zouden maken. Een stukje naast het raam bijvoorbeeld, of het bed met de deur van de slaapkamer open zodat ik vanuit de gang net wat meer afstand kan nemen.

Ik heb geen complete kamer nodig die vanuit iedere hoek perfect op de foto kan. Ik heb vooral een fijne plek nodig waar jullie samen kunnen zijn en waar het licht werkt.

Ik kom tenslotte niet voor Funda.

Je hoeft echt niet eerst het hele huis op te ruimen

Toch snap ik heel goed dat je voor mijn komst even door het huis loopt en ineens overal spullen ziet. Waarschijnlijk precies op een moment waarop je met een pasgeboren baby wel iets beters te doen hebt dan bedenken waar de opladers, luiervoorraad en stapel post tijdelijk verstopt kunnen worden.

Ruim daarom vooral op wat jou zelf stoort, maar probeer er geen project van te maken. Als er op het nachtkastje zeven glazen, een verpakking billendoekjes en drie losse kabels liggen, kunnen we daar best even iets van aan de kant zetten. Staat er een wasmand precies op de plek waar het mooiste licht binnenvalt, dan verhuist die voor een uurtje.

Maar speelgoed hoeft niet massaal in kasten gepropt te worden en je hoeft ook niet alle sporen van de eerste weken met een baby uit huis te laten verdwijnen.

Een stapel hydrofiele doeken op de commode hoort daar namelijk net zo goed bij als dat zorgvuldig uitgekozen dekentje in de wieg. Net als het geboortekaartje dat nog op de kast staat, de knuffel die grote broer overal mee naartoe sleept en het voedingskussen dat inmiddels een vaste plek op de bank heeft gekregen.

Niet alles wat in de weg staat, staat ook in de weg op een foto.

En wat als jullie huis best donker is?

Dat is iets wat ik vooraf wel graag weet. Niet omdat ik bij een donkere woonkamer bij de voordeur alweer rechtsomkeert maak, maar omdat licht natuurlijk een groot onderdeel is van mijn fotografie. Als jullie huis weinig daglicht heeft, kunnen we bijvoorbeeld kijken welk moment van de dag het meest geschikt is.

Eenmaal binnen zoek ik vervolgens waar het licht wél zit. Soms betekent dat dat we een stoel wat dichter naar het raam schuiven. Soms gaan de gordijnen verder open en blijkt er ineens veel meer licht binnen te komen dan je zelf dacht. En soms gebruiken we een bepaalde kamer gewoon niet, ook al had je vooraf bedacht dat daar foto’s gemaakt zouden worden.

Dat laatste gebeurt regelmatig met de babykamer. Die is prachtig ingericht, alles staat klaar en je hebt waarschijnlijk tijdens de zwangerschap uitgebreid nagedacht over de kleuren en alle kleine details. Maar als daar op het moment van de reportage nauwelijks licht binnenvalt en jullie slaapkamer twee deuren verderop wél mooi licht heeft, dan lopen we gewoon die kant op.

De baby heeft daar meestal weinig bezwaar tegen.

Een kleine slaapkamer kan juist heel fijn werken

“Onze slaapkamer is alleen wel heel klein.”

Ook die hoor ik regelmatig. En vervolgens kom ik boven en zie ik een bed waar jullie samen op kunnen liggen, een raam waar daglicht doorheen valt en genoeg ruimte voor mij om ergens tussen de deur, de kast en het voeteneind mijn plek te vinden.

Meer heb ik vaak helemaal niet nodig.

Zeker tijdens een newbornreportage fotografeer ik veel van wat dichterbij. Je baby tegen je borst. Een hand die bijna het hele ruggetje bedekt. Kleine voetjes die onder een dekentje vandaan komen. Papa die naast jullie komt liggen en een grote broer of zus die natuurlijk óók op het bed wil en daarbij niet altijd rekening houdt met het stukje ruimte dat er nog over was.

Voor zulke beelden heb ik geen enorme slaapkamer nodig. Soms maakt een kleinere ruimte het juist knusser, omdat jullie vanzelf dichter bij elkaar terechtkomen.

De babykamer waar je zo lang mee bezig bent geweest

Toch probeer ik tijdens een newbornreportage ook altijd even te kijken of we iets op de babykamer kunnen doen. Niet omdat daar per se de mooiste foto’s moeten ontstaan, maar omdat juist die kamer zo bij deze periode hoort.

Maanden voordat je baby er was, stond jij daar misschien al kleertjes op te vouwen. Werd er een ledikant in elkaar gezet, verschoof je nog drie keer iets omdat het toch niet helemaal goed stond en dacht je na over dingen waarvan je vóór je zwangerschap waarschijnlijk nooit had verwacht dat je er ooit zo lang over na zou denken.

En dan is je baby er eindelijk.

Alleen blijkt die zorgvuldig ingerichte kamer in de eerste weken soms vooral de plek waar je heel veel luiers verschoont en schone rompers probeert te vinden. Misschien slaapt jullie baby nog naast jullie en staat dat prachtige ledikant voorlopig vooral mooi te zijn.

Ook dat hoort erbij.

Later zie je ineens dingen terug die je nu heel gewoon vindt

Dat vind ik misschien wel een van de mooiste dingen aan thuis fotograferen. Op het moment zelf kijk je vooral naar jullie baby. Naar dat kleine gezichtje, die vingers, hoe je kindje bij jou ligt en hoe groot je handen ineens lijken naast zo’n klein lijfje.

Maar jaren later staat er nog veel meer op die foto’s.

Je ziet de bank waarop je uren hebt gevoed. Het wiegje dat naast jullie bed stond. De knuffel die je oudste toen overal mee naartoe nam. Misschien zelfs dat behang waar je inmiddels allang overheen hebt geschilderd of die kast die uiteindelijk toch vervangen is.

Dingen die nu achtergrond zijn, worden later onderdeel van de herinnering.

Daarom vind ik het ook niet erg wanneer een huis op foto’s herkenbaar een huis blijft. Ik wil best een storende verpakking of wasmand verplaatsen, maar ik hoef niet alles zo leeg te maken dat er uiteindelijk niets van jullie eigen plek meer overblijft.

Bij een Day in the Life mag er nog veel meer blijven liggen

Tijdens een newbornreportage zoek ik bewust naar mooi licht en geef ik jullie af en toe een kleine aanwijzing. Ik schuif iets aan de kant als het afleidt en kies de plekken in huis die op dat moment fijn werken. De reportage blijft ontspannen, maar ik stuur wel een beetje.

Bij een Day in the Life is dat anders. Dan kom ik juist een stukje van jullie gewone dag vastleggen en hoef ik veel minder te veranderen aan wat er gebeurt.

Dan mag die boterham op tafel blijven liggen. Het speelgoed hoeft niet eerst uit beeld en als iemand tijdens het aankleden zijn sok kwijt is, terwijl die sok ongeveer een halve meter verderop ligt, dan hoort dat gewoon bij de ochtend.

Juist daar gaat zo’n reportage over: niet alleen hoe jullie eruitzagen, maar hoe het leven thuis op dat moment voelde.

Dus als je nu om je heen kijkt…

…en vooral die speelgoedbak ziet die niet dicht kan, de box die meer ruimte inneemt dan je vooraf had ingeschat en die ene stapel spullen waarvoor je eigenlijk nog steeds geen goede plek hebt gevonden, dan zie je waarschijnlijk vooral alles wat nog opgeruimd of veranderd kan worden.

Als ik binnenkom, kijk ik naar iets anders.

Ik zie waar het licht valt. Waar jullie makkelijk samen kunnen zitten. Waar je je baby iedere dag voedt. Waar grote broer op het bed kan kruipen en waar jullie vanzelf dicht bij elkaar terechtkomen.

En ergens tussendoor schuif ik misschien nog even die wasmand uit beeld.