Van thuis in Lobith naar het Slingeland Ziekenhuis

Eva en Milan gaan die avond naar het ziekenhuis voor controle. Daarna mogen ze weer naar huis, waar ze verder afwachten hoe de bevalling zich ontwikkelt. Voor mij begint vanaf dat moment ook het wachten. Mijn spullen staan klaar, mijn telefoon ligt binnen handbereik en ik weet dat er ieder moment een bericht kan komen dat ik richting Lobith moet vertrekken.

Een nacht waarin mijn telefoon dichtbij blijft

Wanneer ik stand-by sta voor een geboorte, slaap ik anders. Mijn telefoon ligt naast me en alles wat ik nodig heb staat klaar, zodat ik kan vertrekken zodra dat nodig is. Soms komt dat bericht midden in de nacht, maar deze keer blijft mijn telefoon stil.

De volgende ochtend stuur ik Eva zelf even een bericht om te vragen hoe het gaat. Nog geen uur later laat ze weten dat de weeen intenser worden en dat de doula onderweg is. Dat is voor mij het moment om mijn spullen te pakken en richting Lobith te rijden.

De eerste uren thuis

Rond elf uur kom ik bij Eva en Milan aan. Eva vangt de weeen op met Milan bij haar, terwijl ook de doula er is en ze gebruikmaakt van de TENS. De verloskundige controleert hoe het met de baby gaat en er is op dat moment alle ruimte om thuis te blijven.

In de toekomstige kinderkamer staat het bevalbad al klaar. Alles is voorbereid op een thuisbevalling en in de uren die volgen beweegt Eva tussen verschillende plekken en houdingen, steeds op zoek naar wat op dat moment prettig voelt.

De tijd verstrijkt, maar de ontsluiting gaat langzaam. De weeen zijn er wel, alleen brengt het nog niet de verandering waarop wordt gehoopt. We blijven thuis zolang dat kan en ondertussen leg ik vast wat er om Eva heen gebeurt. Milan die bij haar blijft, de handen die haar ondersteunen en de momenten tussendoor waarin er even rust is.

Van Lobith naar het ziekenhuis

Aan het einde van de middag blijkt dat Eva vier centimeter ontsluiting heeft. Haar vliezen zijn inmiddels al langere tijd gebroken en in overleg wordt besloten om de zorg over te dragen aan het ziekenhuis.

Dit is ook waarom ik vooraf met ouders bespreek wat hun voorkeur is wanneer een bevalling anders loopt dan gedacht. Naar welk ziekenhuis zouden jullie willen als thuis blijven niet meer mogelijk is? En kan ik daar als geboortefotograaf mee naar binnen? Daardoor hoeft daar midden in een bevalling niet ineens over nagedacht te worden.

Voor Eva en Milan betekent het dat we richting het Slingeland Ziekenhuis vertrekken. Bij aankomst maak ik buiten nog een paar foto’s voordat we naar binnen gaan. Eenmaal op de verloskamer geef ik ze eerst de ruimte om daar aan te komen. Een andere kamer, andere mensen en opnieuw zoeken naar wat prettig voelt. Ondertussen wordt ook hier het bevalbad klaargemaakt.

De geboorte van Lio

In het warme water probeert Eva opnieuw haar weg te vinden in de weeen, maar de bevalling zet nog niet voldoende door. Uiteindelijk verandert het plan en wordt besloten om te starten met weeënopwekkers.

Vanaf dat moment komt er meer vaart in de bevalling. Niet veel later mag Eva gaan persen en in de nacht van woensdag op donderdag komt het moment waar ze al die uren naartoe heeft gewerkt steeds dichterbij.

Op donderdag 12 juni om 03:09 uur wordt Lio geboren, met hulp van Milan.

Na alle uren thuis, de rit naar het ziekenhuis en alles wat er daarna nog gebeurde, ligt hun zoon bij Eva in haar armen. De kamer wordt rustiger en voor het eerst hoeft er even nergens meer naartoe gewerkt te worden. Lio is er.

Ik blijf nog om die eerste tijd samen vast te leggen. Hoe Eva naar hem kijkt, hoe Milan dichtbij blijft en hoe ze langzaam lijken te beseffen dat dit kleine mens nu echt bij hen hoort.

Naar huis terwijl de dag alweer begint

Rond half vijf in de ochtend stap ik weer in mijn auto. Buiten begint de nacht langzaam plaats te maken voor de ochtend. Onderweg naar huis zie ik de aardbeienmaan zakken terwijl aan de andere kant de zon opkomt.

Na zo’n lange geboorte zit mijn hoofd vaak nog vol met alles wat ik heb gezien. Pas in de auto merk ik hoe moe ik eigenlijk ben.

Thuis gaat mijn tas nog niet meteen aan de kant. Eerst stel ik alle beelden veilig, zoals ik na iedere geboorte doe. Pas daarna kruip ik mijn bed in.

Later diezelfde dag stuur ik Eva en Milan alvast een preview. Eva vertelt me dat ze er stil van wordt. Tijdens haar bevalling zat ze zo in haar eigen bubbel dat veel van wat er om haar heen gebeurde aan haar voorbij is gegaan.

Op de foto’s ziet ze later hoe Milan steeds bij haar bleef en hoeveel er om haar heen gebeurde terwijl zij vooral bezig was met de volgende wee, de volgende ademhaling en uiteindelijk de geboorte van Lio.

Dat is een van de redenen waarom ik geboortes zo graag vastleg. Je beleeft een bevalling vanuit je eigen plek en krijgt lang niet alles mee. De foto’s laten later ook zien wat er naast je, achter je en om je heen gebeurde. Zo worden al die losse herinneringen samen weer het verhaal van de dag waarop jullie kind werd geboren.