Van thuisbevalling in Lobith naar het Slingeland Ziekenhuis

Het is dinsdagavond rond half zeven wanneer ik op de tennisbaan sta en Eva appt dat haar vliezen zijn gebroken. Eerder die middag hadden we nog contact en was het rustig, dus dit bericht komt sneller dan verwacht.

Ze gaan voor controle naar het ziekenhuis. Na een paar controles mogen ze gelukkig weer naar huis om het daar verder af te wachten.

De nacht op wacht

Wanneer ik stand-by sta, slaap ik lichter dan anders. Mijn telefoon ligt binnen handbereik en alles staat klaar. Ik weet dat het elk moment kan beginnen. Dat hoort bij dit werk.

Maar die nacht blijft het rustig. De volgende ochtend app ik Eva. Nog geen uur later laat ze weten dat de weeën intenser worden en dat de doula onderweg is. Voor mij ook het moment om mijn spullen te pakken en te vertrekken.

Thuis: de eerste uren

Rond elf uur ’s ochtends kom ik aan. Eva vangt haar weeën rustig op, gesteund door Milan, de doula en de TENS. De verloskundige controleert en ziet dat het met de baby goed gaat. Er is geen haast, dus ze blijven thuis.

Het bevalbad staat klaar in de toekomstige kinderkamer. Alles is voorbereid op de komst van hun zoon.

De ontsluiting gaat langzaam. Eva blijft sterk en gefocust. De weeën komen en gaan, maar het wil nog niet echt doorzetten.

Toch naar het ziekenhuis

Aan het einde van de middag blijkt dat Eva nog maar vier centimeter ontsluiting heeft. Omdat de vliezen al geruime tijd gebroken zijn, wordt in overleg besloten om de zorg over te dragen aan het ziekenhuis.

Vooraf bespreken we altijd welk ziekenhuis de voorkeur heeft als de situatie verandert. Zo weet iedereen wat mogelijk is en komen we niet voor verrassingen te staan. Ook nu was duidelijk dat ik mee kon naar de verloskamers van het ziekenhuis.

Bij aankomst maak ik eerst een paar foto’s buiten. Daarna geef ik Eva en Milan bewust even de ruimte om te landen in deze nieuwe omgeving. Ondertussen wordt het bevalbad daar ook klaargemaakt.

De geboorte van Lio

Ook in het warme bad zet het nog niet echt door. Het blijft zoeken naar wat werkt. Eva blijft sterk en geconcentreerd, maar uiteindelijk wordt het plan bijgesteld en wordt gestart met weeënopwekkers.

Vanaf dat moment gaat het sneller en niet veel later mag Eva gaan persen.

Op donderdag 12 juni om 03:09 uur wordt Lio geboren, met een beetje hulp van Milan. Het is een lange, zware bevalling geweest, maar Eva deed het ongelooflijk goed.

Lio wordt in haar armen gelegd. De kamer is stil. Je voelt de opluchting, de trots en de liefde.

Het einde van een lange dag

Na de eerste foto’s van dit nieuwe gezin stap ik rond half vijf in de ochtend weer in de auto. De geboorte-high zit nog volop in mijn lijf. Onderweg naar huis zie ik de aardbeienmaan langzaam zakken en plaatsmaken voor de zon. Een bijzonder gezicht na een bijzondere nacht. En dan, langzaam, zakt de vermoeidheid in.

Thuis stel ik eerst de beelden veilig. Een vaste routine waarmee ik de dag afrond. Daarna kruip ik mijn bed in, terwijl alles nog een beetje nadreunt.

Diezelfde dag nog stuur ik de preview naar Eva. Ze schrijft dat ze er stil van werd. Tijdens de bevalling was ze zo in haar eigen bubbel dat ze veel om zich heen niet opmerkte.

Pas op de foto’s zag ze wat er allemaal om haar heen gebeurde. Hoe haar man haar steeds vasthield. En hoe sterk ze zelf was, terwijl ze zich op dat moment juist kwetsbaar voelde. Wat eerst losse flarden waren, wordt één verhaal.

En dat is precies waarom ik dit werk doe. Niet voor de foto’s op zich, maar voor wat ze voor iemand betekenen.

Dat ouders mij daarvoor bij zo’n kwetsbaar moment binnenlaten en ook nog eens de keuze maken om dit verhaal te bewaren zoals het echt was, ook als het anders liep dan gehoopt, vind ik iedere keer weer bijzonder.