We twijfelden over geboortefotografie. Wat brachten de foto’s ons?

De twijfel vooraf

Een geboortefotograaf boeken was voor hen geen vanzelfsprekende beslissing. Vooral de financiële investering hield hen bezig. Tegelijk wist moeder hoe weinig ze zich van haar eerste bevalling herinnerde. Er waren ook haast geen beelden van.

Deze tweede zwangerschap voelde anders. Met een peuter in huis was er minder aandacht voor de zwangerschap zelf. Juist daarom wilde ze deze keer bewust stilstaan bij de bevalling en er een blijvende herinnering aan overhouden.

Hun oudste dochter zou er ook bij zijn. Ze was toen twee jaar oud en zou zich later waarschijnlijk weinig van de geboorte herinneren. De foto’s zouden hen de mogelijkheid geven om dat moment samen als gezin terug te kijken.

Elkaar leren kennen

Tijdens de zwangerschap hielden we contact. In de stand-byperiode stuurde ik af en toe een berichtje om te horen hoe het ging. Achteraf vertelden ze dat ze die momenten fijn vonden: zonder druk, met het gevoel dat de interesse oprecht was.

Ook voor haar partner maakte de kennismaking verschil. Daardoor voelde het tijdens de bevalling vertrouwd dat ik erbij was en kon hij zich volledig richten op haar en hun dochter.

Tijdens de geboorte

Een extra persoon bij de bevalling kan vooraf best spannend voelen. Deze ouders ervaarden mijn aanwezigheid juist als rustig. Ik bewoog mee met wat er gebeurde, fotografeerde en hield afstand wanneer dat nodig was.

Soms was er ruimte om iets dichterbij te komen. Toen moeder na de geboorte gehecht werd, hield ik haar hand vast. In haar evaluatie noemde ze me daarom niet alleen hun fotograaf, maar ook een fijne aanvulling op haar geboorteteam.

Haar partner merkte dat hij vrij bleef om zelf aanwezig te zijn. Hij hoefde niet tegelijk bezig te zijn met foto’s maken en alles wat thuis en rondom de geboorte geregeld moest worden.

De geboorte terugzien

Kort na de bevalling ontvingen ze de eerste foto’s. De dag lag nog vers in hun geheugen. Bij het bekijken van de beelden kon moeder het gevoel van die dag weer terughalen.

Vooral de foto’s van de uitdrijvingsfase betekenden veel voor haar. Dat is een deel van de bevalling waarvan ze zelf minder bewust had meegekregen wat er om haar heen gebeurde. Op de beelden zag ze bijvoorbeeld hoe de verloskundige via de spiegel meekeek in het bevalbad, zonder haar te storen.

Ze had wel gevoeld dat de verloskundige haar de ruimte gaf, maar dankzij de foto’s kon ze ook zien hoe dat eruitzag. Zonder die beelden had ze zich dat niet zo concreet gerealiseerd.

De foto’s veranderden haar herinnering aan de geboorte niet. Ze bevestigden juist de sfeer zoals zij die had ervaren en vulden haar herinnering aan met momenten die ze zelf niet had gezien.

Wat de keuze hun bracht

Ook haar partner keek achteraf anders naar geboortefotografie. Hij was blij dat ze de keuze hadden gemaakt om dit niet zelf te proberen vast te leggen. Zo konden de foto’s, de zorg thuis en hun aandacht voor elkaar ieder hun plek krijgen.

Wat vooraf vooral voelde als een grote investering, leverde hun iets op waar ze samen naar kunnen blijven kijken. Ook met hun oudste dochter, die bij de geboorte aanwezig was.