Niet volgens plan, maar wel jullie verhaal

Bij mijn tweede zwangerschap wilde ik graag poliklinisch bevallen. Alleen ging het uiteindelijk zo snel dat we niet meer naar het ziekenhuis konden en thuisbleven. Daar had ik me vooraf dus iets anders bij voorgesteld.

Toen eenmaal duidelijk was dat we nergens meer naartoe gingen, merkte ik dat ik tussen de weeën door juist beter kon ontspannen. Ik hoefde niet meer in de auto, bleef in mijn eigen omgeving en achteraf kijk ik daar fijn op terug, terwijl het totaal niet het plan was waarmee ik die bevalling inging.

Dat was hoe het voor mij liep. Voor iemand anders kan zo’n verandering juist teleurstellend zijn, een opluchting geven of misschien wel allebei. Dat kun je van buitenaf niet zomaar weten en daarom wil ik daar ook niet voor een ander iets van maken wat het misschien helemaal niet was.

Als je tijdens de bevalling ineens moet schakelen

Tijdens de geboortes die ik vastleg, zie ik regelmatig dat een bevalling anders loopt dan ouders vooraf hadden bedacht. Soms zit dat in iets relatief kleins. Je kiest toch voor pijnstilling, de douche waar je naar uitkeek komt er niet van of je bevalt uiteindelijk op een andere plek.

Soms verandert er veel meer. Een bevalling begint thuis en gaat verder in het ziekenhuis, er wordt tijdens een vaginale bevalling besloten dat een keizersnede nodig is of jullie baby heeft na de geboorte extra zorg nodig. Op zo’n moment verschuift de aandacht vanzelf naar wat er op dat moment nodig is.

Hoe je daar later op terugkijkt, hoeft niet meteen duidelijk te zijn. Misschien voelde de verandering op dat moment juist goed en misschien had je het heel graag anders gewild. Soms kunnen die gevoelens ook naast elkaar bestaan. Als we later over de geboorte praten, hoor ik vooral graag hoe het voor jullie was.

Ondertussen gebeurt er van alles

Wanneer er tijdens een bevalling iets verandert, wordt er overlegd, krijgen jullie uitleg en gaat er ondertussen van alles door. Als geboortefotograaf kijk ik op zo’n moment waar ik kan fotograferen en wanneer het zorgteam alle ruimte nodig heeft. Soms ben ik dichtbij en soms doe ik juist een stap naar achteren.

Wat jullie op dat moment denken en voelen, kan ik niet allemaal aan jullie zien en daar wil ik achteraf ook geen betekenis aan geven die misschien niet klopt. Wat ik wel kan doen, is vastleggen wat er vanaf mijn plek gebeurt en de momenten bewaren waar jullie zelf misschien helemaal geen oog voor hadden.

Later zie je soms meer dan je op dat moment meekreeg

Op de foto’s kun je later momenten tegenkomen die tijdens de bevalling volledig langs je heen zijn gegaan. Je partner die naast je zit, een verloskundige die even contact met je maakt of de eerste blik tussen jullie wanneer jullie baby er eindelijk is.

Sommige ouders willen de foto’s het liefst meteen bekijken, terwijl anderen daar liever rustig de tijd voor nemen. Daar is geen haast bij. De foto’s hoeven ook niets aan jullie gevoel over de bevalling te veranderen. Ze geven jullie vooral de mogelijkheid om later terug te zien wat er in al die uren gebeurde, wanneer jullie daar zelf aan toe zijn.

Dat is voor mij een belangrijk onderdeel van geboortefotografie: niet een mooier verhaal maken van wat er gebeurde, maar jullie eigen verhaal bewaren zoals het zich die dag ontvouwde.