Niet volgens plan, maar wel jullie verhaal

Misschien heb je al een beeld van hoe je graag zou willen dat jouw bevalling verloopt. Je wilt graag thuis bevallen, of juist in het ziekenhuis. Je hebt nagedacht over wie je erbij wilt hebben en of je wel of geen pijnstilling wilt. Misschien heb je affirmatie- of visualisatiekaarten gekocht, een Spotify-playlist samengesteld en heb je uitgebreid opgeschreven wat je belangrijk vindt in een geboorteplan. Niet omdat alles precies volgens dat plan moet verlopen, maar omdat het fijn is om stil te staan bij wat voor jou belangrijk is.

En toch weet je waarschijnlijk ook dat een bevalling zich niet laat plannen. Soms loopt alles zoals je had gehoopt. Maar soms neemt een geboorte onderweg een andere afslag.

En hoe goed je je ook probeert voor te bereiden, op sommige dingen heb je simpelweg geen invloed. Dat maakt een geboorte niet minder bijzonder, maar soms wel anders dan je had gehoopt.

Als je ineens moet schakelen

Tijdens de geboortes die ik mag vastleggen, zie ik regelmatig dat ouders hun verwachtingen moeten bijstellen. Soms zit dat in iets kleins. Je besluit toch gebruik te maken van pijnstilling, de douche waar je zo naar uitkeek komt er niet van of je bevalt uiteindelijk op een andere plek dan je vooraf had bedacht.

Maar soms is de verandering veel groter. Een bevalling die thuis begint en toch in het ziekenhuis eindigt. Een bevalling waarvan je hoopte dat die vaginaal zou verlopen, maar die uiteindelijk een keizersnede wordt. Of een kindje dat na de geboorte nét even wat extra zorg nodig heeft. Dat zijn niet de scenario’s waar je vooraf op hoopt.

En als dat gebeurt, is het heel normaal dat je daar verdrietig of teleurgesteld over bent. Dat je moet wennen aan hoe het is gelopen. Dat je het beeld dat je vooraf had, misschien even moet loslaten. Dat gevoel doet niets af aan hoeveel je van je kindje houdt en het maakt je niet ondankbaar. Het betekent alleen dat de werkelijkheid anders was dan je vooraf had verwacht.

Kracht ziet er soms anders uit dan je denkt

Wat mij tijdens zulke geboortes iedere keer weer raakt, is niet zozeer dat alles anders loopt. Het is de manier waarop ouders zich aanpassen aan een situatie die ze niet zelf hebben gekozen. Ik zie hoe ze, ondanks de teleurstelling of onzekerheid, steeds opnieuw kiezen voor wat op dat moment het beste is voor hun kindje.

Ik zie moeders die hun verwachtingen loslaten, hoe moeilijk dat soms ook is. Partners die zelf ook moeten schakelen, maar ondertussen proberen rust uit te stralen en hun vrouw zo goed mogelijk te ondersteunen. Een geboorteteam dat samen met de ouders kijkt naar wat op dat moment nodig is.

Juist dat raakt mij iedere keer weer. Wat ik dan vaak zie, is dat ouders op zo’n moment helemaal niet meer bezig zijn met het plan dat ze vooraf hadden gemaakt. Alles draait ineens nog maar om één vraag: wat heeft ons kindje nu nodig? Dat vind ik misschien wel één van de krachtigste dingen om mee te mogen maken.

Dat herken ik ook

Ook ik weet hoe het voelt als een bevalling anders loopt dan je vooraf had bedacht.

Bij mijn tweede zwangerschap had ik graag poliklinisch willen bevallen. Door de snelheid van de bevalling bleek daar uiteindelijk geen tijd meer voor te zijn en moest ik mijn verwachtingen loslaten. Op dat moment voelde dat als schakelen.

Achteraf bleek juist de thuisbevalling me veel meer rust te geven dan ik vooraf had verwacht. Ik hoefde niet meer naar het ziekenhuis, er kwamen geen onbekende mensen meer binnen terwijl ik mijn weeën opving en tussen de weeën door kon ik veel beter ontspannen in mijn eigen omgeving. Juist doordat ik mijn verwachtingen moest loslaten, ontdekte ik dat een andere afloop niet automatisch een minder mooie ervaring betekent.

Terugkijken met zachtheid

Wanneer ouders later hun geboortereportage bekijken, zie ik vaak iets bijzonders gebeuren. Natuurlijk komen ook de moeilijke momenten voorbij: de spanning, de onverwachte wending of het moment waarop alles ineens anders liep.

Maar daarnaast zien ze ook dingen die ze tijdens de bevalling nauwelijks hebben meegekregen. De hand van hun partner die steeds opnieuw werd vastgehouden. De geruststellende blik van de verloskundige. Of juist de eerste ontmoeting met hun kindje. Soms zijn het ook de kleine momenten van rust tussen alle gebeurtenissen door die ouders achteraf het meest raken.

Juist die beelden helpen ouders vaak om met iets meer zachtheid terug te kijken op hun bevalling. Niet omdat ze de moeilijke momenten wegnemen, maar omdat ze laten zien dat die moeilijke momenten ook onderdeel zijn van jullie verhaal.

Jullie verhaal hoeft niet perfect te zijn

Misschien heb je het idee dat je na een geboorte alleen maar dankbaar en gelukkig zou moeten zijn. Dat je vooral blij hoort te zijn omdat jij en je kindje gezond zijn. Maar gevoelens laten zich niet zo makkelijk sturen.

Misschien kijk je met een warm gevoel terug op de geboorte van je kindje. Tegelijkertijd vind je het moeilijk dat het anders liep dan je had gehoopt. Die gevoelens kunnen prima naast elkaar bestaan.

Een bevalling hoeft niet volgens plan te verlopen om een verhaal te worden waar je met liefde op terug kunt kijken. Het blijft jullie verhaal. Met alle onverwachte wendingen, kleine overwinningen, emoties en herinneringen die daarbij horen.

Misschien niet het verhaal dat je vooraf had bedacht. Maar wél het verhaal waarin jullie kindje werd geboren.

Ben je benieuwd hoe ik een geboorte vastleg, juist ook wanneer een bevalling anders loopt dan gepland? Op mijn pagina over geboortefotografie vertel ik je graag meer over mijn werkwijze.