Hoi, ik ben Denise.
Bij ons thuis is het gezellig, levendig en soms één grote chaos.
Fotograaf, moeder van twee jongens en meestal met tien dingen tegelijk bezig.
Meer over mij
Achter de camera ben ik vooral gewoon Denise.
Ik ben Denise. Samen met mijn grote liefde Jarno en onze twee jongens woon ik in Scherpenzeel. Bij ons thuis ligt altijd wel ergens een stapel was, wordt er gevoetbald in de tuin en roept er meestal iemand: “Mama!”. En eerlijk? Ik zou het niet anders willen.
Ik hou van gezelligheid, van vrienden over de vloer, veel te lang natafelen, koffie in de zon en zomeravonden waarop de barbecue aan blijft omdat niemand zin heeft om naar huis te gaan. Maar ik kan ook oprecht gelukkig worden van een lege wasmand. Dat schijnt blijkbaar ook iets over mij te zeggen.
Stilzitten is niet echt mijn sterkste kant. Mijn hoofd staat meestal aan en ik ben graag goed voorbereid. Als ik ’s avonds in bed lig, kan ik een gesprek van die dag gerust nog eens afspelen en me ineens afvragen of ik niet iets te enthousiast was of weer veel te veel heb gekletst. Jarno is dan meestal degene die zegt: “Volgens mij valt het allemaal wel mee.”
Even iets anders
Typisch Denise.
Mijn dag begint pas echt na
Koffie
Feyenoord
Op zondag, het liefst in De Kuip
Na het tennissen
Nog een drankje
Tapas
En sowieso carpaccio
Hier mag je me voor wakker maken
Chocolade
Camping
Mijn favoriete vakantiegevoel
Mijn grootste zwakte
FOMO
Mijn ruggengraat bij “nog eentje dan?”
Niet aanwezig
Zo werk ik
Als ik straks bij jullie binnenstap…
Ik vind het fijn om jullie vooraf al een beetje te leren kennen, zodat ik straks niet als een volslagen vreemde bij jullie binnenstap. Ik wil weten wie jullie zijn, wat voor jullie belangrijk is en misschien ook waar je een beetje tegenop ziet.
Voor een gewone reportage vertaal ik dat onder andere naar een moodboard dat bij jullie past. Bij een geboorte nemen we uitgebreider de tijd om kennis te maken en jullie wensen door te spreken. Ik bereid me goed voor, zodat ik het daarna juist kan loslaten.
Als ik bij jullie ben, maak ik graag een praatje en grote kans dat ik met jullie kinderen op de grond beland. Maar ik voel ook aan wanneer dat juist niet nodig is. Soms ben ik dichtbij, soms doe ik een stap terug. Ik kijk naar wat er gebeurt en naar wat jullie op dat moment nodig hebben.
Ik pas me aan jullie aan, niet andersom.
Jullie hoeven alleen maar samen te zijn. De rest ontstaat vanzelf.
Hoe fotografie begon
Eerst stonden mijn paarden voor de lens. De verhalen kwamen later.
Fotografie loopt al behoorlijk lang met me mee. Als echt paardenmeisje waren mijn paarden mijn eerste modellen en op mijn zestiende begon ik aan de Fotovakschool in Amsterdam. Daar leerde ik alles over techniek, compositie en licht, maar uiteindelijk ontdekte ik vooral wat ik het liefste voor mijn camera heb: mensen.
Niet omdat mensen altijd zo keurig doen wat je vraagt — integendeel — maar juist omdat er tussen mensen voortdurend dingen gebeuren die je niet kunt plannen. Een blik, een aanraking, iemand die ineens in de lach schiet of iets kleins wat op dat moment nauwelijks opvalt, maar later precies blijkt te zijn wat je wilt onthouden.
Dat is ook wat me uiteindelijk naar geboortefotografie bracht. Tijdens een geboorte is niets opnieuw te doen of te regisseren. Alles gebeurt zoals het gebeurt. Dat ik daar zo dichtbij bij mag zijn, vind ik nog steeds heel bijzonder. En ja, soms sta ik achter mijn camera zelf ook gewoon even met tranen in mijn ogen.
Bekijk mijn reportages →